Μέσα από τα χέρια του κατάφερε και έχασε ο ΑΡΗΣ μας τη νίκη σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη για ψυχολογικούς  και βαθμολογικούς λόγους ήταν κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Οι πολλές  χαμένες βολές και η ατυχία στις τελευταίες επιθέσεις που έδωσαν την ανέλπιστη ευκαιρία στον συμπολίτη να βάλει 3 συνεχόμενα τρίποντα και να κερδίσει από το πουθενά…

Μόλις το πρώτο δεκάλεπτο ήταν αρκετό για να επιβεβαιώσει τη δυσκολία τ ου αγώνα και το αναμενόμενο για πολλούς ότι η νίκη θα κρινόταν οριακά. Η ομάδα δεν είχε καμία σταθερά στο παιχνίδι της σε καμία πλευρά του γηπέδου και αυτό επέτρεψε τον μπάογκ από νωρίς να πιστέψει ότι μπορεί να φύγει με τη νίκη. Η μετριότατη εικόνα του αντιπάλου και η ώθηση που έδινε  η κερκίδα στους παίκτες μας βοήθησε στο να βελτιωθεί αισθητά η άμυνα μας  αλλά και να βρούμε κάποιους πόντους στην επίθεση ακόμη και αν αυτοί προερχόταν με ανορθόδοξους τρόπους. Στο φινάλε με τον μπάογκ να  έχει εγκλωβιστεί στην άμυνα μας φθάσαμε στο +7 και αγκαλιά με τη νίκη. Σε εκείνο όμως το σημείο φάνηκε για ακόμη μια φορά ότι ο φετινός ΑΡΗΣ έχει "μπολιαστεί" στην ήττα και ενώ 1-2 βολές ή ένα ριμπάουντ ήταν αρκετά για να σε οδηγήσουν στη νίκη όλα πήγαν στραβά και αυτοκτονήσαμε… Κακό και σήμερα το κοουτσάρισμα του Γιαννάκη που δεν έδειξε τα απαραίτητα αντανακλαστικά και συνέχισε για ακόμη μια φορά να περιορίζει το ρόστερ από μόνος  του σε ένα χρονικό σημείο όπου κανένας δεν περισσεύει… Πόσο μάλλον 2 παίκτες σαν τον Προύιτ και τον Ντουβιέρ που ξαφνικά(ιδιαίτερα ο πρώτος) έχουν αχρηστευτεί χωρίς καν να τους δοθεί η ευκαιρία να αποδείξουν αν μπορούν να βοηθήσουν ή όχι. Και όλα αυτά σε μια ομάδα που αγωνίζεται με 4 ξένους και 3 άπειρους παίκτες. Ενώ παραμένει ερωτηματικό το γιατί ακόμη και οι εναπομείναντες έμπειροι παίκτες που μπορεί να κάνουν τη διαφορά αντί να είναι βασικοί και αναντικατάστατοι συμμετέχουν σε ανούσιο ροτέισον με κάποιους φιλότιμους αλλά άπειρους παίκτες που δεν μπορούν να σου δώσουν το κάτι παραπάνω.

Τεράστια ευκαιρία χάθηκε σήμερα για να πάρουμε τα πάνω μας και να διώξουμε τα μαύρα σύννεφα πάνω από  το Παλέ. Αντί για αυτό η αγωνία και η δικαιολογημένη γκρίνια παρατείνεται. Κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν και επειδή η ομάδα μέχρι το τέλος θα είναι αυτή που είναι κάποια πράγματα στην εσωτερική της λειτουργία θα πρέπει να αρχίζουν να γίνονται διαφορετικά. Όσο για τον κόσμο ότι και να πούμε είναι λίγο. Παρέδωσε μαθήματα οπαδισμού και σήμερα. Δεν ξενερώνουμε, πεισμώνουμε και στηρίζουμε την ομάδα ώστε να βγει για να μην στραβώσει ακόμη περισσότερο αυτή η καταραμένη χρονιά...

ΥΓ. Δεν ξέρω αν στο πρώτο ημίχρονο οι διαιτητές μας "σεβάστηκαν" υπερβολικά αλλά στην επανάληψη όχι μόνο ισορρόπησαν τα πράγματα, στο καθοριστικό σημείο όταν το κάθε σφύριγμα μπορεί και να έκρινε το παιχνίδι έκλεισαν τα μάτια σε οφθαλμοφανέστατες  παραβάσεις.